Όταν η δημόσια σφαίρα μετατρέπεται σε περιφερειακό βιλαέτι,
η συναλλαγή βαφτίζεται ρεαλισμός
και το ωφέλιμο υποκαθιστά το δίκαιο.
Οι σιωπηρές συμφωνίες,
οι υπόγειες εξυπηρετήσεις,
οι επιλεκτικές ευαισθησίες
γίνονται κανονικότητα.
Τα συναλλακτικά ζιζάνια πνίγουν κάθε δυνατότητα συλλογικής ευδοκίμησης.
Δεν μας στερούν μόνο το μέλλον·
μας αλλοιώνουν ως πολίτες.
Η διοίκηση δεν πείθει· επιβάλλεται.
Με υπαινιγμούς. Με τρομοκρατία. Με την απειλή της δίωξης.
Καλλιεργείται κλίμα εκφοβισμού στους εργαζόμενους.
Ασκούνται πιέσεις στα ΜΜΕ ,για έλεγχο της ενημέρωσης.
Επιβάλλονται αποκλεισμοί σε όσους δεν συμμορφώνονται.
Οι «κολλητοί» σύμβουλοι προωθούνται ως λύση
και η επιβολή βαφτίζεται λειτουργικότητα.
Και όταν έρχονται τα δύσκολα, περισσεύουν οι εκ των υστέρων «σοφίες».
Η εύκολη ρητορική για το τι θα μπορούσε να είχε γίνει
υποκαθιστά την ευθύνη για το τι έπρεπε να έχει γίνει.
Όμως η εκ των υστέρων επίκληση λύσεων
δεν είναι σοβαρή διοίκηση·
είναι απλώς ένας τρόπος να μετατίθεται η ευθύνη.
Και οι «καλοί πολίτες» σωπαίνουν.
Γνωρίζουν. Διαφωνούν.
Σε τέτοια περιφερειακά βιλαέτια,
η εξουσία δεν ασκείται· διαχειρίζεται.
Δεν υπηρετεί· ανταλλάσσει.
Και όταν η ιδιοτέλεια γίνεται φυσικός νόμος,
η παρακμή έχει ήδη εγκατασταθεί.
«Δεν αρκεί να μην αδικείς· πρέπει και να εμποδίζεις την αδικία.»
— Αριστοτέλης
