Στον «Άνεσις» η ιστορία έγινε συναίσθημα, οι μνήμες έγιναν χειροκρότημα και ο δεύτερος αιώνας ξεκίνησε με υπόσχεση
Κάποιες επέτειοι δεν μετριούνται με χρόνια, αλλά με μνήμες, πρόσωπα και στιγμές. Έτσι γιορτάστηκαν χθες τα 100 χρόνια του Παναιτωλικού στο Αγρίνιο.
Γιορτάστηκαν ως προσωπική υπόθεση. Ως κομμάτι ζωής.
Η αίθουσα γέμισε από παλιές δόξες, ποδοσφαιριστές διαφορετικών εποχών, προπονητές, παράγοντες, οικογένειες ανθρώπων που έγραψαν ιστορία, φιλάθλους που κουβαλούν το κίτρινο και το μπλε σαν δεύτερο δέρμα. Άνθρωποι που έζησαν δεκαετίες με την ομάδα, αλλά και άλλοι που πέρασαν για λίγο, κι όμως έμειναν για πάντα δεμένοι μαζί της.
Την έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων κήρυξε ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με τις πιο σταθερές και δυνατές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου: ο Φώτης Κωστούλας.
Με λόγο μετρημένο και βαθιά ανθρώπινο, μίλησε για την ιστορική στιγμή, για τη σύνδεση του συλλόγου με το Αγρίνιο και ολόκληρη την Αιτωλοακαρνανία. Θύμισε ότι δεν γιορτάζει μόνο ένας σύλλογος, αλλά κάθε Αγρινιώτης, όπου κι αν βρίσκεται. Στάθηκε στην κοινωνική προσφορά του Παναιτωλικού και στις ιστορικές νυχτερινές σχολές που στήριξαν γενιές νέων. Και σε μια στιγμή που πάγωσε γλυκά την αίθουσα, έκανε αναφορά στον αδελφό του που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, μαθητή εκείνων των σχολών. Μίλησε για τις διαδρομές στο σκοτάδι, για το χέρι που κρατούσε για να τον πηγαίνει και να τον φέρνει. Ήταν η απόδειξη πως ο Παναιτωλικός δεν είναι μόνο γήπεδο και αποτελέσματα· είναι οικογένεια, μνήμη, δεσμός.
Το μήνυμά του ήταν καθαρό: ο πρώτος αιώνας είναι κληρονομιά. Ο δεύτερος είναι ευθύνη. Να γίνει η μνήμη δύναμη για τη νέα γενιά. Να βάλει ο καθένας το δικό του λιθαράκι.
Στη συνέχεια, ο πρόεδρος της ΠΑΕ, Μάκης Μπελεβώνης, έκανε έναν απολογισμό 21 ετών διοικητικής πορείας. Μίλησε για ένα ταξίδι γεμάτο δυσκολίες, αμφισβήτηση, πιέσεις και παρασκήνιο. Για «τέρατα» που εμφανίστηκαν στον δρόμο, αλλά δεν λύγισαν την επιλογή της καθαρής στάσης. Αναφέρθηκε στις παρεμβάσεις στο γήπεδο, στην παράδοση της μικρής κερκίδας στον επερχόμενο αγώνα με την Κηφισιά, στην ανάπλαση της Προυσιωτίσσης, στο άγαλμα του Τίτορμου που θα υψωθεί στην είσοδο, στα σχέδια για μουσείο και ενεργειακή αναβάθμιση. Η φράση του για την «επόμενη μέρα» δεν ειπώθηκε τυπικά· ειπώθηκε ως προειδοποίηση να μην υπάρξει επανάπαυση.
Το παρών έδωσε και ο πρόεδρος της ΕΠΟ, Μάκης Γκαγκάτσης, ο οποίος μίλησε με θερμά λόγια για την πορεία του συλλόγου, θυμήθηκε εικόνες από τη δεκαετία του ’90 και εντυπωσιακές εκδρομές που σημάδεψαν τη μνήμη του, και ευχήθηκε ο δεύτερος αιώνας να συνοδευτεί από τίτλους και ευρωπαϊκή παρουσία. Τιμήθηκε με αναμνηστική πλακέτα από τον Μάκη Μπελεβώνη.
Η βραδιά εξελίχθηκε σαν ένα ζωντανό ντοκιμαντέρ.
Ο Κωστής Τσιακανίκας, πρόεδρος του συλλόγου Αιτωλοακαρνάνων Δημοσιογράφων, μίλησε για τον Παναιτωλικό ως κομμάτι της δημοσιογραφικής και κοινωνικής ζωής του τόπου. Βραβεύτηκε ο ερευνητής του φιλεκπαιδευτικού έργου του συλλόγου, Περικλής Χαντζής, σε μια στιγμή αναγνώρισης της πνευματικής του παρακαταθήκης.
Ο Χρήστος Στούμπος συγκίνησε ανασύροντας μνήμες από τα δύσκολα χρόνια του 2004, τότε που η ομάδα δοκιμαζόταν αλλά ο κόσμος δεν έπαψε ποτέ να τη στηρίζει.
Το trailer του ντοκιμαντέρ «Ένας αιώνας μέχρι να ’ρθει ξανά Κυριακή», των Αλέξανδρου Βραχωρίτη και Κωνσταντίνου Ρίγκου, προκάλεσε αυθόρμητη έκρηξη συναισθήματος. Για λίγα λεπτά, ο «Άνεσις» μετατράπηκε σε γήπεδο. Συνθήματα, ρίγη, βλέμματα βουρκωμένα. Ήταν η απόδειξη ότι, ακόμα και μακριά από το «κλουβί», η ψυχή του Παναιτωλικού χτυπά το ίδιο δυνατά.
Ο Βασίλης Σταρακάς ταξίδεψε το κοινό στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, περιγράφοντας αναμνήσεις που συγκίνησαν όχι μόνο τον ίδιο αλλά και ολόκληρη την αίθουσα.
Τιμήθηκαν οι οικογένειες των αξέχαστων Παπαδόπουλου, Μήτσου και Μπάθα, εκπροσωπώντας την ομάδα του 1955 που έφτασε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Η ομάδα του 1974 που αγωνίστηκε στην Α’ Εθνική τιμήθηκε με τον Πέτρο Μίχο να εκπροσωπεί εκείνη τη γενιά. Τα βραβεία απένειμε ο Δήμαρχος Αγρινίου, Γιώργος Παπαναστασίου, ο οποίος μίλησε για τις δικές του παιδικές αναμνήσεις στο γήπεδο.
Στη σκηνή ανέβηκαν ο Μπάμπης Τεννές και ο Γιώργος Θεοδωρίδης για την άνοδο του 2011, μέσα σε καθολικό χειροκρότημα. Τιμήθηκαν ο Γιώργος Κούσας για την ομάδα του 2013 και ο Μάκης Χάβος, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον γιο του. Βραβεύτηκαν οι ρέκορντμαν Κώστας Κωνστανταντόπουλος, Νίκος Κουτσογιάννης και Νίκος Καρέλης, με μία από τις απονομές να γίνεται από τον νυν τεχνικό Γιάννη Αναστασίου. Αποθέωση γνώρισαν οι Λούκας Τσάβες, Νίκος Μαρτίνες, Γουίλιαμ Εντζεγκέλε και Ράφαελ Μπρακάλι.
Δεν έλειψε η τιμή στα ερασιτεχνικά τμήματα: ο Νίκος Παπαγιάννης για την Ενόργανη, ο αείμνηστος Γιάννης Θεοδωρόπουλος για την Ελληνορωμαϊκή. Ο Κώστας Κοκκινάκης, αρχηγός της ομάδας υδατοσφαίρισης, μίλησε για το όραμα δημιουργίας κολυμβητηρίου στην πόλη. Ο Παναγιώτης Στεργίου στάθηκε στα 100 χρόνια αλλά και στη δημιουργία του Παναιτωλικού για άτομα με ειδικές ανάγκες. Ο Νώντας Σκυφτούλης έδωσε κοινωνική διάσταση στη σημασία του συλλόγου.
Τα ευχετήρια βίντεο από τον Κωστή Μαραβέγια, τον Αντρέα Πίρλο, τον Θοδωρή Ζαγοράκη, τον Ζιοβάνι, τον Μίλαν Μπόγιοβιτς, τον Ζούνιορ και τον Λούκας Βιγιαφάνες έδειξαν ότι το αποτύπωμα του συλλόγου ξεπερνά τα όρια της πόλης.
Η βραδιά έκλεισε με τον Θανάση Βασιλόπουλο στο κλαρίνο. Και κάπου εκεί, μέσα στη μουσική, φάνηκε καθαρά τι είναι ο Παναιτωλικός.
Είναι οι Κυριακές που μεγάλωσαν γενιές. Είναι οι χαρές και οι πίκρες που μοιράστηκαν στην ίδια κερκίδα. Είναι οι άνθρωποι που ίδρωσαν τη φανέλα, αλλά και όσοι την κράτησαν όρθια στα δύσκολα. Είναι πολιτισμός, ήθος, κοινωνική προσφορά. Είναι ιδέα.
Ο πρώτος αιώνας έκλεισε με συγκίνηση. Ο δεύτερος ξεκινά με προσδοκία.
Το στοίχημα δεν είναι μόνο οι τίτλοι ή οι ευρωπαϊκές πορείες. Είναι να παραμείνει ο Παναιτωλικός αυτό που ήταν πάντα για το Αγρίνιο: σημείο αναφοράς, δύναμη συνοχής, έμπνευση.
Και αν κάτι έδειξε η χθεσινή βραδιά, είναι ότι αυτή η ιδέα δεν πρόκειται να σβήσει. Όσο υπάρχει μια καρδιά που χτυπά κιτρινομπλέ, ο επόμενος αιώνας έχει ήδη αρχίσει.
