Άφωνους μας άφησαν οι πρόσφατες ραδιοφωνικές δηλώσεις του κυρίου Κουρέτα ότι αυξήθηκε, σχεδόν τριπλασιάστηκε το κόστος κατασκευής κολυμβητικών δεξαμενών σε 9 διαφορετικά σημεία στην περιφέρεια Θεσσαλίας. Ο κύριος Κουρέτας για να δικαιολογήσει αυτή την εκτίναξη του κόστους, δηλαδή από τις 600 χιλιάδες ευρώ στο 1,5 εκατομμύριο ευρώ η κάθε πισίνα επικαλέστηκε πως θα έχουνε μεγαλύτερο βάθος από το 1,35 θα είναι 2 μέτρα βάθος. Το έργο θυμίζει περισσότερο την «πισίνα του Σκρουτζ», όχι βέβαια για να κολυμπά κανείς στα νομίσματα, αλλά για το υπέρογκο κόστος κατασκευής του, που μοιάζει να καταπίνει δημόσιο χρήμα χωρίς όριο. Το εξαιρετικά υψηλό κόστος κατασκευής γεννά εύλογα ερωτήματα, καθώς το έργο παραπέμπει περισσότερο στην «πισίνα του Σκρουτζ» παρά σε μια ρεαλιστική και αναλογική επένδυση. Πέρα όμως από αυτή τη δυσάρεστη έκπληξη οι δηλώσεις και οι αλλαγές των αρχικών σχεδίων του κυρίου Κουρέτα γεννούν και εύλογα ερωτήματα. Γιατί ο κ. Κουρέτας, με τις επιλογές του, απαξιώνει ευθέως τις Τεχνικές Υπηρεσίες των Περιφερειακών Ενοτήτων και των Δήμων — υπηρεσίες που έχουν αποδεδειγμένα υλοποιήσει μεγάλα, σύνθετα και κρίσιμα έργα υποδομής. Και επιλέγει την εκχώρηση της δημοπράτησης και της εκτέλεσης στη ΔΕΠΑΝ, επιβαρύνοντας επιπλέον το έργο με κόστος διαχείρισης 150.000 ευρώ. Το ερώτημα είναι απλό: Γιατί ιδιωτικοποιείται η διαχείριση ενός καθαρά δημόσιου έργου, όταν υπάρχει επαρκής και έμπειρος δημόσιος μηχανισμός; Κώστας Αγοραστός Επικεφαλής της παράταξης Συμμαχία υπέρ των Πολιτών
«Τύφλα να έχει η… πισίνα του Σκρουτζ»
