Ξεκινάμε την ανάβαση λίγο πριν το καταφύγιο του Κισσάβου, με το κρύο να επιμένει πεισματικά, παρά το γεγονός ότι το ημερολόγιο δείχνει τέλη Μαρτίου. Ο αέρας είναι κοφτερός, διαπερνά τα ρούχα και αγγίζει το πρόσωπο σαν υπενθύμιση ότι ο χειμώνας δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη.
Το χιόνι αρχίζει από την άκρη του μονοπατιού και όσο προχωρώ γίνεται πιο πυκνό, πιο καθαρό. Κάθε βήμα αφήνει το αποτύπωμά του πάνω σε μια επιφάνεια που μοιάζει άθικτη, σαν να περιμένει τον επισκέπτη που θα την «ξυπνήσει.»
Το φως αντανακλά πάνω στο λευκό τοπίο, δημιουργώντας εικόνες σχεδόν εξωπραγματικές, εικόνες που δεν χρειάζονται φίλτρα, μόνο βλέμμα. Κάπου εκεί, ανάμεσα σε ανάσες που γίνονται ορατές στον παγωμένο αέρα, έρχονται στο μυαλό μου τα λόγια των παλιών: «Όταν το χιόνι δεν φεύγει, σημαίνει ότι θα ρίξει κι άλλο».
Και για μια στιγμή, το τοπίο αλλάζει μέσα μου. Δεν είναι πια μόνο όμορφο, γίνεται προμήνυμα. Μια υπόσχεση ή ίσως μια προειδοποίηση. Μια περίεργη ισορροπία ανάμεσα στην ηρεμία και την ένταση. Από τη μία, η απόλυτη γαλήνη του λευκού τοπίου, και από την άλλη η αίσθηση ότι κάτι συνεχίζεται, ότι ο κύκλος δεν έχει κλείσει ακόμη.
Ο Κίσσαβος κρατά τον χειμώνα λίγο ακόμα, και εμείς απλώς στεκόμαστε απέναντί του, προσπαθώντας να τον καταλάβουμε, να τον αποτυπώσουμε, να τον θυμόμαστε. Φεύγοντας οι εικόνες μένουν όχι μόνο στο αρχείο της κάμερας, αλλά μέσα μου, σαν μια ήσυχη παγωμένη ανάμνηση που ξέρω πως θα επιστρέψει, κάθε φορά που θα ακούω ξανά εκείνη τη φράση των παλιών.
